Communicatiecreativiteit

Communicatie is een activiteit waarbij levende wezens betekenissen uitwisselen door op elkaars signalen te reageren. Dat staat zo leuk vermeld op Wikipedia. Het Latijnse woord communicare slaat blijkbaar op ‘iets gemeenschappelijk maken’. Wat denk jij als je aan communicatie denkt? Ik denk aan zoiets als zuurstof. Mensen kunnen niet zonder communicatie. Mede dankzij onze geavanceerde communicatie heeft de mensheid zich zo kunnen ontwikkelen.

Ik vraag me telkens af, wat maakt geslaagde communicatie tussen mensen mogelijk? Ongeacht of ze doof zijn of niet. Een Engelse tekst blijft steeds terugkomen in mijn hoofd: ‘the only true disability in life is a bad attitude‘. Wat is een goede attitude voor een succesvolle dialoog? Ten eerste moeten beide mensen open staan voor de boodschap die ze voor elkaar hebben. Je moet dus vooral kunnen luisteren om te kunnen communiceren. Grappig dat sommige mensen communiceren meteen associeren met praten. Volgens mij gaat communiceren niet om praten maar om luisteren, om ontvankelijk te zijn voor de boodschap van de ander. Er wordt wel eens als flauwe grap gezegd dat doven niet kunnen luisteren, omdat ze niet kunnen horen. Maar is dat zo? Hoe luistert een dove? Wat ziet een dove allemaal als die luistert? Een dove observeert het hele gebeuren: je lichaamshouding, je mimiek, hoe vaak je met je ogen knippert, bepaalde tics die je hebt, zoals het draaien aan een haarlok. Een dove ziet ook wat je niet doet. Gebruik je ondersteunende gebaren? Schakel je je gezichtsspieren in om wat je wilt zeggen te ondersteunen? En waarom eigenlijk niet?

Zoals inmiddels wel wijdbekend is, is 70 tot 90 procent van de communicatie non-verbaal. De precieze percentage staat nog ter discussie. Wat wel vast staat is dat in een gesprek over gevoelens vooral wordt gelet op je lichaamstaal. In een zakelijk gesprek zal het non-verbale gedeelte van de communicatie een kleinere rol spelen. Maar het gaat niet om de procenten of getalllen, toch? Het gaat om de wil om te communiceren. De wil om naar elkaar te luisteren en de wil om de ander iets duidelijk te maken. Dát er wordt gecommuniceerd is dus eigenlijk belanger dan hóe er wordt gecommuniceerd. Dat is ook de basisgedachte van Totale Communicatie dat in de jaren ’80 zijn opkomst in de dovenwereld beleefde.

Hoe is het mogelijk dat anno 2013 we soms nog geneigd zijn om te kiezen hoe we zullen communiceren: NGT, of toch NmG of toch maar gewoon Nederlands praten met wat ondersteunende gebaren? En dat sommige horenden nog steeds bang zijn om fouten te maken? Het gaat erom dat we elkaar begrijpen, dat is het allerbelangrijkste. Dus zoek vooral uit hoe jij het beste kunt communiceren met je gesprekspartner. Wat is het meest toegankelijk? Ik hoop dat er steeds meer mensen zich realiseren dat het eigenlijk niet uitmaakt wat de ander ‘heeft’. Slechthorend, een stotterprobleem, een buitenlander of stokdoof. Haal alles uit de kast om te kunnen commuiceren. Schaam je vooral niet, en benut je creativiteit. Communicatiecreativiteit noem ik dat. Aangezien communiceren één van de belangrijkste dingen is in een menselijk leven, denk ik dat creatief communiceren steeds belangrijker wordt. Ook gezien de globalisering en de technologische ontwikkelingen, zoals communiceren op afstand, of kort & visueel communiceren via sociale media. Wat zouden doven kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van creatief communiceren? Ik denk heel veel. Horenden kunnen deze boodschap van dove mensen oppikken als ze ontvankelijk zijn voor onze communicatie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *