Nu ook training aan dove museumgidsen in Moskou!

De Russische uitwisseling: Hoe het allemaal begon
In september 2016 ben ik met Martine naar het symposium ‘Experiencing the museum – Deaf visitors’ in Moskou gegaan. Deze symposium werd georganiseerd door het Garage Museum of Contemporary Art, een mooi museum voor moderne en hedendaagse kunst, midden in het Gorky park. Een half jaar daarvoor had ik met Nynke Feenstra een lezing gehouden tijdens de internationale museumconferentie Dutch Culture in Amsterdam. Daar was ook een medewerker aanwezig van het Garage Museum, en zo zijn we met ze in contact gekomen. Het Garage museum had al sinds een jaar een slechthorende jongeman in dienst, Vlad Kolesnikov. Hij heeft het inclusieve programma voor doven en slechthorenden in het museum opgezet en geeft zelf ook rondleidingen in de Russiche gebarentaal in het Garage museum. Zij wilden graag meer weten over ons project Musea in Gebaren.

Geïnspireerd door Musea in Gebaren!
Zodoende hebben Martine en ik een lezing gehouden over Musea in Gebaren in september 2016. We vertelden over de samenwerking tussen de negen toonaangevende Amsterdamse musea en de training die we hebben gegeven aan dove mensen om ze op te leiden tot museumgids. Het was erg interessant om andere dove museumbezoekers uit Rusland te ontmoeten en de museummedewerkers uit Moskou. We begrepen dat het in Moskou vrij lastig was om een goede samenwerking te realiseren tussen de musea, ook hadden ze niet voldoende dove museumgidsen. Na onze lezing is het Garage museum zo geïnspireerd geraakt dat ze direct actie hebben ondernomen. In minder dan twee maanden tijd hadden ze een trainingsprogramma opgezet en hebben ze een groep van tien dove mensen bij elkaar verzameld. Deze groep dove mensen uit Moskou volgen momenteel een training van een jaar lang om straks rondleidingen in de Russische gebarentaal te kunnen geven in diverse musea in Moskou, waaronder het Pushkin State museum of Fine Arts, Moscow Museum of Modern Art, The State Tretyakov Gallery, The Institute of Russian Realist Art, The Jewish Museum and Tolerance Center. De genoemde musea nemen deel aan de training, maar de opgeleide dove museumgidsen kunnen met hun training ook in andere musea werken.

Dove mensen uit Moskou worden opgeleid tot museumgids
De training die de dove museumgidsen in spé volgen in Moskou is een intensieve training, waarbij ze drie avonden per week bij elkaar komen. Ze krijgen betaald om de training te volgen, zodat er echte commitment is. Een jaar lang leren ze alles over kunstgeschiedenis en kunst en cultuur inhoudelijk. Ook leren ze hoe ze rondleidingen moeten geven. Vlad vroeg me in april of ik weer een lezing kon komen geven én een workshop aan de nieuwe groep dove museumgidsen. Ik vind het erg leuk dat zij zo geïnspireerd zijn geraakt door ons project Musea in Gebaren en nam deze uitnodiging graag aan. Van 28 juni tot en met 1 juli ben ik met één van onze dove museumgidsen Maaike Ferf Jentink naar Moskou gegaan.

Hoe bereid je een rondleiding in gebarentaal voor?
Op de eerste dag hebben we een ruim vier uur durende workshop gegeven aan een enthousiaste groep. Ik ben echt onder de indruk van hun motivatie en talenten. Het was prachtig te zien dat ze allemaal heel enthousiast zijn om straks in in een museum te mogen werken. Ze hadden in de training tot nu toe vooral inhoudelijke informatie ontvangen en minder geoefend met het geven van rondleidingen aan specifiek de dove doelgroep, waar je daarvoor op moet letten, hoe je een rondleiding als dove museumgids kunt voorbereiden. Je krijgt namelijk van het museum een hele stapel met informatie in tekst, en dan is het voor de dove museumgids een uitdaging om deze goed te begrijpen en te vertalen naar gebarentaal. Dove museumgidsen hebben dus een dubbele functie: ze moeten een rondleiding geven, maar ze moeten ook van de ene taal naar de andere taal vertalen. Dat is een klus die je niet mag onderschatten!

Train, train je signing skills
Daarbij komt dat veel dove mensen, ook in Rusland, geen goed onderwijs in gebarentaal hebben gekregen, waardoor mensen geneigd zijn om te vervallen in Nederlands ondersteund met gebaren (of in Rusland: Russisch ondersteund met gebaren). Dit doet een rondleiding in gebarentaal niet ten goede, want juist in gebarentaal kun je het best vertellen over kunst, op zo een visueel aantrekkelijk mogelijke manier. Het rondleiden in gebarentaal is op zich eigenlijk een kunst! Ik ben ervan overtuigd dat je met het rondleiden in gebarentaal kunst tot leven brengt. Dan is het belangrijk om goed je signing skills te oefenen. Je moet eerst de inhoud volledig begrijpen en daarna een visuele vertaalslag maken, en daarbij gebruik maken van je lichaamstaal, mimiek en oogcontact.

Zo kun je het dove publiek blijven boeien. En daarmee verlaag je de drempel gigantisch voor dove mensen om musea te komen bezoeken.

Een museumbezoek is nog steeds niet vanzelfsprekend voor dove mensen
Dove mensen zijn vaak niet opgegroeid met kunst en cultuur. In het dovenonderwijs is er veel aandacht voor het ontwikkelen van je taalvaardigheid, lezen schrijven, spreken, spraakafzien, gebarentaal, etc. Voor kunst en cultuurvakken is er minder aandacht en tijd over. En dat terwijl dove mensen heel visueel zijn, veel visuele talenten hebben. Juist in kunst en cultuur kunnen we het zelfvertrouwen van dove mensen opkrikken én ze een goede basis meegeven in algemene kennis over geschiedenis en allerlei onderwerpen.

Leren van elkaar, gebruik makend van elkaars talenten
In de workshop hebben we geoefend met twee dingen: het vertellen over een kunstwerk in gebarentaal, vanuit het kunstwerk zelf. Dit resulteerde erin dat ook de dove mensen die normaal gesproken wat minder visueel gebaren helemaal opgingen in hun eigen verhaal en daardoor een prachtige performance konden neerzetten! Het tweede was het oefenen met het vertellen over een theoretisch verhaal, die je zelf moest vertalen vanuit een stukje tekst naar gebarentaal. Dit was wat lastiger voor sommigen. Het geschreven taal is niet de eerste taal van dove mensen. Sommige mensen hebben er meer moeite mee dan de andere. In de groep was het ongeveer fifty-fifty, de helft vindt het makkelijk om te lezen maar vindt het weer wat lastiger om dit mooi visueel te gebaren. De helft heeft moeite met lezen maar heeft uitstekende gebarenvaardigheden. We maakten duo’s vanuit deze twee groepen zodat ze elkaar konden ondersteunen en feedback konden geven. Zodat ze van elkaars sterke kanten konden leren.

De ervaringen van onze museumgids Maaike
Zaterdag 1 juli hebben Maaike en ik eerst een rondleiding gekregen van Vlad door het Garage museum, wat een prachtig museum is dat met interessante en gevarieerde tentoonstellingen. In de middag hebben we een lezing gegeven aan diverse museummedewerkers uit Moskou, over het project Musea in Gebaren, over het belang van Dove museumgidsen in het museum. Waarom je geen horende tolk moet inzetten voor de rondleidingen maar juist Dove rolmodellen. En wat de resultaten waren uit ons project tot nu toe, en onze toekomstplannen. Maaike heeft, net als in de workshop aan de dove museumgidsen in spé, verteld over haar eigen ervaringen als dove museumgids. Maaike heeft een interessant verhaal. Zij is namelijk een mooi voorbeeld van hoe het ook kan: tot twee jaar geleden had ze niets met kunst en musea. Ze is een sportief persoon en werkt in de sportwereld. Als kind/jongere had ze negatieve ervaringen in het museum. De informatie was niet goed te volgen en ze vond het saai. Doordat de training voor dove museumgidsen de focus had op het presenteren, rondleiden en het betrekken van de dove doelgroep was Maaike toch enthousiast om mee te doen met het trainingsprogramma. En nu ziet ze in hoe leuk kunst en cultuur kan zijn, hoe interessant musea kunnen zijn, wat je er allemaal kunt leren. Maaike is nu gemotiveerd om juist voor de dove bezoekers die ‘niets hebben met musea’ een leuke en positieve ervaring in het museum te bezorgen.

Na afloop van de lezing kregen we allerlei vragen, onder andere over gebarentaal, maar ook over hoe de praktische samenwerking tussen de Amsterdamse musea georganiseerd wordt.

Dank je wel!
Het was een aantal inspirerende dagen in Moskou. Dank je wel Garage Museum en in het speciaal Vlad en Lyuda voor de uitnodiging! We kijken er naar uit contact te houden en onze ervaringen te blijven uit te wisselen.

Rondleidingen in de Nederlandse Gebarentaal door de tentoonstelling van Martin Scorsese

Deze eerste grote overzichtstentoonstelling over Martin Scorsese is na o.a. Berlijn, Parijs, Melbourne en New York nu in Amsterdam te zien. En voor het eerst met rondleidingen in gebarentaal.


Rondleidingen in gebarentaal
Musea ontdek je het beste in je eigen taal. Voor dove mensen is dat de Nederlandse gebarentaal, daarom organiseert EYE deze zomer vier rondleidingen in gebarentaal door de unieke tentoonstelling over Martin Scorsese. De rondleiders zijn allemaal doof en de Nederlandse gebarentaal is hun moedertaal. Zij hebben kennis van de dovencultuur en zullen tijdens de rondleiding ingaan op belangrijke thema’s uit het leven en werk van Scorsese.  Tijdens de rondleiding wordt door de rondleiders ook een koppeling gemaakt met thema’s uit de dovencultuur.
EYE is het eerste filmmuseum in Europa dat rondleidingen in gebarentaal organiseert, en onderstreept hiermee het belang van toegankelijkheid voor doven en slechthorenden. Om deze toegankelijkheid te vergroten zal in de relatief donkere tentoonstellingsruimte gebruik worden gemaakt van hoofdlampen, én zijn de vier rondleidingen voor doven en slechthorenden deze zomer gratis te bezoeken.

De rondleidingen vinden plaats op zaterdag 15 juli, 29 juli, 12 augustus en 26 augustus van 16.00-17.30 uur. Deelnemers moeten zich van te voren aanmelden via educatie@eyefilm.nl. Er geldt een maximum van 15 bezoekers per rondleiding.

© Hans Wilschut

De tentoonstelling
EYE presenteert een tentoonstelling over een van de belangrijkste Amerikaanse filmregisseurs van de afgelopen vijftig jaar: Martin Scorsese. Scorsese is bekend van klassiekers als Taxi Driver, Raging Bull en The Wolf of Wall Street, en opgegroeid als zoon van Italiaanse immigranten in Little Italy in New York. Zijn achtergrond heeft een grote invloed op zijn films, en schetst een beeld van dit hechte milieu waarin familie, geloof en vertrouwen centraal staan. In deze wereld speelt de Italiaanse maffia een belangrijke rol. De hoofdrollen – vaak voor Scorsese’s soulmates Robert DeNiro en Leonardo DiCaprio – zijn getekend door wantrouwen, angst en verraad. Geweld speelt een centrale rol, net als de zoektocht naar spiritualiteit. Deze eerste tentoonstelling die volledig aan Scorsese is gewijd, maakt inzichtelijk hoe zijn krachtige, gepassioneerde verhalen de moderne Amerikaanse cinema hebben beïnvloed. In de tentoonstelling is een groot aantal belangrijke filmfragmenten op projectieschermen te zien, naast ruim 400 objecten en documenten uit de privécollectie van Martin Scorsese en Robert De Niro. De reizende tentoonstelling is onderverdeeld in een aantal secties en thema’s die het oeuvre van Scorsese kenmerken: Familie, Broers, Man en vrouw, Eenzame helden, New York, Cinema, Cinematografie, Montage en Muziek.

Scorsese over de tentoonstelling
“Some of the objects you’re going to see were literally taken off walls and shelves in my home and my office, and editing room. A lot of these things are very, very personal. Things from my mother and father’s apartment. Pictures on the walls. And I hope that these objects and memorabilia, all of this, give you some sense of this lifelong passion I’ve had for the cinema and what it means to me.”

Filmprogramma
Tot en met 3 september vertoont EYE de belangrijkste speelfilms en documentaires van Martin Scorsese, waaronder restauraties van klassiekers als Taxi Driver, Raging Bull en Goodfellas. Bekijk hier het speciale filmprogramma.

25 mei t/m 3 september: Martin Scorsese – The Exhibition en filmprogramma in EYE, IJpromenade 1, Amsterdam, eyefilm.nl/scorsese

Rondleidingen in Nederlandse gebarentaal: 15 juli, 29 juli, 12 augustus, 26 augustus van 16.00-17.30 uur. Aanmelden via educatie@eyefilm.nl
———————————————————————–
Samenstelling en organisatie tentoonstelling: Deutsche Kinemathek – Museum für Film und Fernsehen in Berlijn, in samenwerking met EYE Filmmuseum, Amsterdam.

Organisatie rondleidingen in de Nederlandse gebarentaal in samenwerking met Wat Telt! in het kader van Musea in Gebaren.

Update!

Het is een tijdje stil geweest op deze site. Maar we hebben niet bepaald stil gezetten. We zijn druk bezig geweest met de voorbereidingen voor Musea in Gebaren deel 2, de fondsaanvragen zijn de deur uit. We hopen binnenkort te kunnen starten met het vervolg. We kijken er naar uit om dove en slechthorende museumbezoekers nog meer verdieping en kwaliteit te mogen bieden. Dat geldt ook voor de museummedewerkers. We blijven musea advies geven hoe ze hun museum zo goed toegankelijk kunnen maken voor dove en slechthorende bezoekers. En we ondersteunen musea met het bereiken van de doelgroep. Zo hebben we in februari in samenwerking met Max Vonk een mooi promotiefilmpje mogen maken voor de Hermitage Amsterdam. Hiervoor heeft Wat Telt! het script geschreven, en de museumgids begeleid bij de vertaling naar NGT en de opnamen.
Bekijk hier het filmpje!

Ook hebben we twee workshops verzorgd tijdens het Empowermentweekend van de Nederlandse Dove Jongeren. Martine vertelde over het belang van Dove rolmodellen en dat iedereen een ander kan inspireren met zijn/haar kwaliteiten. Bart en Roos hebben samen een workshop gegeven over hoe je het heft in eigen hand kunt nemen. Het is gemakkelijk om achterover te leunen en dingen over je heen te laten komen. Maar daardoor kun je soms ook in een negatieve spiraal terecht komen. Hierbij is oplossingsgericht denken heel belangrijk, zo kun jij jouw eigen leven sturen! Alleen jij kunt jouw droomleven leven 🙂 Dat is wat telt. Wij ondersteunen graag doven en slechthorenden om dit te realiseren.

Tot slot hebben we samen met SWDA een politieke avond georganiseerd voor doven uit Amsterdam en omgeving. Zowel SWDA als wij vinden het heel belangrijk dat dove mensen informatie krijgen in gebarentaal over de inhoud van de partijprogramma’s. Het was ook goed voor de achterban om de politici in levenden lijve te ontmoeten en ze rechtstreeks vragen te kunnen stellen. Politiek is vaak een ver van mijn bed show, en zeker voor dove mensen. Een zeer geslaagde avond met een hoge opkomst!

Daarna was het tijd voor rust. Een maand hebben we vrij genomen en in die periode zijn er weer een heleboel nieuwe ideeën boven komen borrelen! Nu zitten we weer vol energie om de rest van het jaar te knallen. We gaan deze website updaten qua look en inhoud. Ook de diensten van Wat Telt gaan we specificeren. Het was goed om breed te beginnen. Nu, na drie jaar weten we een stuk beter waar onze kwaliteiten liggen en waar er écht behoefte aan is. We kijken er naar uit om nóg beter te focussen en de kwaliteit van onze dienstverlening verder te verhogen!

Stay tuned 🙂

Het museum als rolmodel

Afgelopen maandag was ik op het Special Guests Symposium in het Van Abbemuseum in Eindhoven. Een prachtige dag vol met inspirerende presentaties, een bijzondere multizintuiglijke lunch en als afsluiter een gezamenlijk optreden van het museumkoor samen met het Nederlands gebarenkoor. Samen met mijn collega Maren Siebert (als museumrobot!) van Foam fotografiemuseum Amsterdam heb ik een presentatie gehouden over Musea in Gebaren.

img_20161212_210952

De presentatie samen met museumrobot Maren

De afgelopen twee jaar ben ik steeds meer gaan inzien hoe groot de rol van musea is in de samenleving. Afgelopen maandag werd dat weer duidelijk gemaakt in de diverse interessante lezingen en workshops. Nynke Feenstra vertelde in haar presentatie hoe de musea zich de afgelopen decennia hebben ontwikkeld. De focus is gaan verschuiven van de collectie naar het publiek. Musea voelen zich steeds meer betrokken bij diversiteit en mensenrechten. Er is veel meer aandacht voor emotieve communicatie en beleving.

In de presentatie van Gail Dexter Lord waarin ik kennismaakte met de nieuwe termen ‘soft power‘ en ‘hard power‘ bleek dit ook weer. Musea zijn van oorsprong vaak van ‘hard power’, vol met trofeeën van oorlogen en kolonisatie. Verzamelingen van de ‘grote mannen’, een tentoonstelling van respectabele voorwerpen. Gail pleit voor meer ‘soft power‘ in musea. Musea moeten de plekken zijn voor onderzoek, informeel leren en inspiratie. Hierin is bridging en bonding heel belangrijk, zo kunnen we meer sociaal kapitaal creëren.

img_20161212_210300De presentatie van Nynke Feenstra

Toen ik met Wat Telt! startte zocht ik een aanknopingspunt: hoe kunnen we doven en slechthorenden meer zichtbaar maken in de maatschappij? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat steeds meer (horende) mensen inzicht krijgen in de achtergrond van deze doelgroep en gebarentaal? Hoe kunnen we de dovengemeenschap en de horende gemeenschap dichter bij elkaar brengen? Veel dove mensen roepen dat er op het regulier onderwijs eigenlijk gebarentaal aangeboden zou moeten worden. Als iedereen van jongs af aan gebaren zou leren, zouden de (communicatieve) drempels in de maatschappij veel kleiner worden. Maar hoe krijgen we mensen zover? In eerste instantie dacht ik absoluut niet aan musea als startpunt hiervoor. Ik dacht eerder aan de politiek, belangenorganisaties of scholen. Maar dat bleek een brug te ver.

Via kunst en cultuur kunnen we heel veel duidelijk maken. Ik realiseer me steeds meer dat musea hét perfecte startpunt zijn om de kloof tussen mensen met een beperking en de maatschappij kleiner te maken. Musea zijn plekken van inspiratie en informatie. Musea zijn uitstekende rolmodellen voor andere organisaties om te laten zien hoe het wél kan. In musea heb je de ruimte om dingen uit te proberen, te experimenteren, daar van te leren, ervaringen uit te wisselen en elkaar te inspireren.

img_20161212_205919  Het Nederlands Gebarenkoor

Bezoekers komen in een museum om nieuwe ervaringen op te doen, mooie dingen te zien en zich te laten inspireren. Op zo’n plek staat je mind helemaal open. In een inclusief museum, waar alle soorten bezoekers welkom zijn en waar alles goed toegankelijk is, kunnen mensen zien dat dit mogelijk is. En niet onbelangrijk, wat dit allemaal oplevert. En andersom kunnen mensen met een beperking in een toegankelijk én inclusief museum ervaren hoe het is om zich helemaal thuis te voelen binnen de publieke ruimte. Iets wat een bijzondere ervaring oplevert en mensen ook weer vertrouwen kan geven. Uit ervaring weet ik dat het vermoeiend is om steeds weer tegen drempels aan te lopen. Als dat een keer niet gebeurt, geeft dat veel energie.

Kortom, een toegankelijk en inclusief museum is een inspirerend voorbeeld voor iedereen: voor horende bezoekers, voor museummedewerkers, voor kunstenaars, voor beleidsmakers, voor mensen met een beperking of een andere achtergrond. Ik hoop dat steeds meer musea enthousiast worden om aan de slag te gaan met toegankelijkheid en inclusie. Samen kunnen we laten zien wat dat allemaal oplevert!

De kwaliteit van diversiteit

Diversiteit, wat betekent dat voor jou? Voor mij betekent het dat mensen gewoon zichzelf kunnen zijn en dat we dat omarmen. Diversiteit is de afgelopen jaren steeds meer een terugkerend thema geworden. En eigenlijk is het woord ‘diversiteit’ ook alweer een beetje ouderwets. Het is een iets té populair begrip geworden waar mensen graag mee strooien, om te laten zien dat ze goed bezig zijn. Het is wat mij betreft belangrijker wat het écht inhoudt, dan hoe het eruit ziet. Jij pakt toch ook liever een leuk cadeau uit, dat in kranten is verpakt, dan een stom cadeautje dat in prachtig cadeaupapier is verpakt? Zo ook met diversiteit. Organisaties of mensen kunnen zeggen dat ze diversiteit ‘heel belangrijk’ vinden, en vervolgens dit in de praktijk eigenlijk niet écht toepassen.
010208-Lang-leve-de-diversiteit_2

Diversiteit is niet altijd makkelijk
Hoe dat komt? Diversiteit is volgens mij nog steeds een heel lastig begrip. Het zit niet in de natuur van mensen om verschillen te omarmen. We kiezen het liefst voor dingen die we door en door begrijpen, die vertrouwd zijn. Zo weet je namelijk helemaal zeker waarmee je te maken hebt en loop je het minste risico. In de oertijd zou dat bijvoorbeeld betekenen dat je bepaalde vaste plekken hebt om te overnachten, waarvan je zeker weet dat die veilig zijn. Of dat je met een vast groepje mensen gaat jagen, waarvan je zeker weet dat je elkaar kunt vertrouwen en waarmee je goed kunt samenwerken. Ook nu gebeurt dat nog. Wedden dat je bijna altijd boodschappen doet in dezelfde supermarkt? En dat je dezelfde kranten of tijdschriften leest?

Vertrouwdheid
Dat is logisch, mensen leven graag vanuit een vertrouwd kader, zodat ze wat minder hoeven na te denken. Wist je dat het nadenken veel energie kost? De hersenen verbruiken de meeste energie van alle organen in ons lijf. Dagelijks komt er al genoeg informatie op je af, tegenwoordig veel meer dan vroeger. Misschien verklaart dat waarom er tegenwoordig ook steeds meer mensen graag kiezen voor een extra vertrouwde omgeving. Voor de één betekent dat dat het Sinterklaasfeest absoluut moet blijven zoals het is. Voor de ander betekent dat die graag in een dorp gaat wonen in plaats van een stad.

Nieuwsgierigheid
Het omarmen van diversiteit is dus niet zo gemakkelijk als we denken. Toch is het heel belangrijk dat we dit wel doen. Als je terugkijkt naar de geschiedenis en de evolutie zie je namelijk dat de soorten die het meest nieuwsgierig zijn en het meest samenwerken, ook de soorten zijn die zich het beste hebben ontwikkeld. De mensheid is zo ver gekomen, omdat wij een enorme nieuwsgierigheid bezitten. Door deze nieuwsgierigheid waren wij in staat om nieuwe gebieden te verkennen, nieuwe instrumenten te ontwikkelen. En kijk waar dat ons heeft gebracht. De hele wereld zit vol met mensen, gebouwen, vervoermiddelen, fabrieken, wegen, communicatiemiddelen zoals computers en mobieltjes, en nog veel meer. Voor diversiteit is nieuwsgierigheid dus een belangrijke eigenschap. Je moet nieuwsgierig kunnen zijn naar iets wat je totaal onbekend is. Vervolgens is het belangrijk dat je de stap neemt om het onbekende te verkennen, om het echt te willen begrijpen. Dat vraagt inlevingsvermogen. En lef, want je moet uit je comfortzone durven te stappen.
big-BEnl1005_0

Betutteling is geen diversiteit
Als je eenmaal uit je comfortzone bent en op verkenningstocht is het belangrijk om een open houding te hebben. Voor mensen en organisaties die diversiteit willen omarmen is het vervolgens goed om te bedenken hoe je beiden op een gelijkwaardige manier samen kunt werken. Want tegenwoordig zie je soms dat diversiteit doorslaat naar betutteling. De ene partij wil graag ‘divers’ bezig zijn en gaat samenwerken met verschillende mensen, zoals mensen met een beperking of mensen met een andere achtergrond. Vervolgens wil je graag van alles doen vóór die groep, in plaats van sámen met de doelgroep. Je neemt op die manier kansen uit de handen van de groep met wie je zo graag wilt samenwerken. Vaak gaat dit heel onbewust en onbedoeld.

De balans vinden
Vanuit het enthousiasme om diversiteit te omarmen kun je iets té veel willen doen voor anderen. En dan is het eigenlijk niet gelijkwaardig meer. In een goede diverse samenwerking is het heel belangrijk om je goed bewust te zijn van wie je zelf bent. Als iedereen zelfbewust is en vanuit de eigen kwaliteiten gaat samenwerken met anderen in respect en vertrouwen, kun je een succesvolle diverse samenwerking bereiken. En die grens is heel dun, ik zie in de praktijk dat veel mensen en organisaties hierover vallen. Het is erg lastig om die balans er goed in te houden. Een goede diverse samenwerking vraagt om continue reflectie en open communicatie. Check regelmatig of het gaat zoals iedereen het wil? Wanneer jij tevreden bent, hoeft dat niet te betekenen dat de ander dat ook is. Als de ander niet tevreden is, dan moet er gekeken worden hoe dat opgelost kan worden. Dit is heel lastig, vaak verstoort het ego de boel. Het ego wil erkenning voor het eigen handelen, het ego wil gewaardeerd worden. Het is daarom cruciaal voor een goede diversiteit om elkaar regelmatig te waarderen, en vertrouwen te creëren. Vanuit een vertrouwde omgeving is het gemakkelijker om jezelf open te stellen, en met een open houding kunnen we beter samenwerken. Zo is de cirkel weer rond.

Diversiteit, waarvoor?
Waarom zouden we eigenlijk meer diversiteit willen? Iedereen is namelijk uniek. Iedereen heeft zijn of haar eigen kwaliteiten. Hoe meer diversiteit, hoe meer kwaliteiten er aanwezig zijn. Stel je voor dat iedereen hetzelfde is. Dat is eigenlijk een verarming. Diversiteit maakt de wereld kleurrijk en ons sterker. Met zijn allen samen hebben we namelijk álle antwoorden en instrumenten in huis. Als we maar open staan voor elkaar en samen kunnen werken, kunnen we heel ver komen. Dat is de werkelijke waarde van diversiteit. De kwaliteit van diversiteit. Dat is een prachtig cadeau voor ons allemaal.
32255453pvda-organiseert-inspraakavond-over-diversiteit